Í Norðanfara, þann 27. nóvember 1869, má finna bréf sem ritað var í Steingrímsfirði þann 20. ágúst 1869. Ekki er bréfritari nefndur á nafn en hann hafði ekki góðar fréttir að færa. Hann segir meðal annars: „Jeg hefi varla annað að skrifa yður en hörmungur einar“. Hann segir að bændur hafi ekki fengið gott hey fyrir veturinn og skepnurnar í sveitinn orðið horaðar. Í mars hafi svo komið hafís sem fylgt hafi „bágindi en gæði engin“. Fellibylur með snjókomu hafi skollið á 1. apríl, sem hafi verið svo slæmur að elstu menn hefðu ekki munað annað eins.
Bréfritari sagði líka frá því að drengur hefði orðið úti á Bæ í Árneshreppi, á milli útihúsa og bæjarins. Bóndinn þar á bæ, hreppstjórinn Dagur, hafi ekki verið heima, en hann hafi verið á „áttræðing illa menntunar út í reginhafi“ og komist á undraverðan hátt „upp á Drangavík í sandvík eina með heilu og höldnu“.
Bréfritari segir jafnframt að fólk hafi um vorið verið orðið „aflvana fyrir bjargarskort, sem var svo stórkostlegur að enginn munur var orðinn á þeim efnaðri og hinum fátæku“. Hann segir frá því að nokkrir hefðu gert sér ferð til Ísafjarðar til að sækja korn, sem fengið var að láni en dauðahungrið hafi ekki tekið enda fyrr en 22. júní þegar skip kom í Reykjarfjörð með á sjötta hundrað tunnur af mat.
Leave a Reply