Bréf úr Árneshreppi var birt í Norðanfara 7. ágúst 1872. Bréfið byrjar á orðunum: „Hjeðan eru nú engin merkileg tíðindi af þessum útkjálka landsins, en þó skal jeg reyna til að telja hið helzta: Veturinn sem leið, var hjer bæði harður og langur, og mátti að mestu leyti heita innistaða fyrir alla skepnur hjer á norðurparti Strandasýslu.“ Segir hann að fé hafi verið magurt þegar kom að sumri og þegar bréfið var ritað í byrjun júní 1872, hafi verið kaldur norðanstormur. Taldi hann að þetta hefði verið lengsti harðindakafli síðastliðin 23 ár.
Hafís kom að landi í byrjun sumars sem kom í veg fyrir hákarlaveiða og aðrar skipaferðir.
Heilsufar manna segir bréfritari að hafi verið „að vísu yfir höfuð gott nú sem stendur“ en sömu sögu mátti ekki segja um veturinn sem leið. Þá gekk kíghósti með lungnabólgu um sveitina sem dró 6 manns til dauða, „helzt unglinga allt að tvítugsaldri“. Þrjár manneskjur urðu bráðkvaddar í hreppnum og að sögn bréfritara var ástæðan „máske af ofmiklu hákalls áti, og óhollu viðurværi“.
Leave a Reply