Í Þjóðólfi þann 13. apríl 1894 var ritað bréf frá Árneshreppi, sem skrifað var þann 17. febrúar 1894. Þar segir ónefndur bréfritari að sumarið þar á undan, árið 1893, hafi verið með besta móti framan af, en um miðjan ágúst hafi svo byrjað leiðindatíð. Heyskapur var í meðallagi en ekki mikið hægt að fara á sjó vegna veðurs. Segir bréfritari: „Lítur því báglega út með bjargræði hér í sveitinni, einkanlega hjá þeim sem aðallega verzluðu á Reykjarfirði, nokkru skárra hjá þeim sem verzluðu á Skagaströnd, því þar fá þeir borgaðar „prósentur“, 6 af hundraði, en hér á Reykjafirði hefur matvara öll verið seld á fyllsta verði og þykir hart undir að búa, því maturinn heitir ekki mönnum ætur: rúgur með miklum sandi og óþverra, mjöl ennþá verra af sandi, því hafa menn ekki ráð með að hreinsa að neinu, en rúginn eru menn að reyna að sigta á mjólkursigti og verður eptir grófasti sandurinn.“ Bréfritari heldur áfram og segir að hveitið sé fullt af pöddum og talar um hátt vöruverð og okur.
Þetta hljómar allt skelfilega og augljóst að þetta hefur ekki verið auðvelt að sætta sig við.
Aðrar fréttir fundust ekki á Tímarit.is fyrir utan stutta tilkynningu í Heimskringlu í júlí árið 1894 þar sem sagt er að 13 manns í Árneshrepp hafi látist vegna þess sem kallar var Influenza landfarsóttin.
Leave a Reply