Aðeins 5 börn af 15 á lífi

Samkvæmt Þjóðólfi árið 1901 var veður gott þá um veturinn en 5. mars það árið var ritað: „Veðráttan hefir í vetur verið mjög góð, eftir því, sem hér er vant að vera, og segjast gamlir menn eigi muna eins góðan og frostlítinn vetur; aðeins grátt í rót upp fyrir miðjar hlíðar og hagar nógir.“

Það er síðan skrifað í apríl árið 1902 að veður hafi, þá um veturinn, verið miklu verra og bitni það á húsdýrum og fólkinu sjálfu: „Tíðarfar hefir verið hér vont síðan um nýár í vetur, norðanátt og fannkoma mikil. Hafís rak hér inn í síðustu viku þorra og hefir legið síðan svo hvergi sést út yfir af hæstu fjöllum.“
Bréfritari heldur svo áfram og segir að vegna íssins hafi ekki komist skip að landi með kost frá því um jólin.

Þegar kemur að heilsufari sveitunga skrifaði hann: „Heilsufar manna hefur verið heldur gott, nema hvað skarlatssóttin hafði stungið sér niður á nokkrum bæjum í haust í Norðurfirði, Munaðarnesi og Ófeigsfirði. Á Munaðarnesi misstu sómahjónin, Jón Gíslason og Elísabet Guðmundsdóttir, 2 drengi í veiki þessari, annan á 13. en hinn á 12. ári. Sá eldri hét Guðmann Indriði, en sá yngri Þórarinn, voru þeir bræður mestu mannsefni og foreldrum eptirlátir og elskaðir af öllum, sem þá þekktu; er því mikil eptirsjón í þeim, einkum fyrir þeirra öldruðu en elskandi foreldra, sem eru búin að sjá á bak 10 börnum sínum, en eiga aðeins 5 börn á lífi, af 15, er því ekki að furða, þó þessi missir tæki þeim mjög að hjarta, þar getur hver getið nærri, sem setur sig í þerrra spor.“